polski english german slovensky czech hungarian lithuanian latvian swedish russian

Systemy profili aluminiowych dla budownictwa

aliplast - systemy aluminiowe dla budownictwa

Historia okna

| okna inaczej | Historia okna

1. Od antyku do średniowiecza .....
 W okresie antycznym okna nie były uznawane za pełnowartościowy motyw architektoniczny, a budowniczowie z tamtego okresu minimalizowali jego funkcję. Okno miało przede wszystkim  wpuszczać światło naturalne do wnętrza budynku oraz zapewniać wentylację pomieszczenia. Dopiero okres hellenistyczny (od 330 do 30 r. p.n.e.) zaczął doceniać rolę sklepień, łuków i tarasów - niewielkich okien, wpuszczających światło do wnętrza. Ówczesne okna spełniały już role użyteczne, dzięki czemu świeckie budowle komunalne decydowały o społecznej funkcjonalności miasta.
2. Gotyk
Gotyk jest okresem, który wypromował okno jako "twór samodzielny". Jego forma architektoniczna zaczęła się rozwijać i wzbogacać, nabierając atrakcyjnych zdobień. Pojawiły się maswerki (Maswerk - geometryczny wzór architektoniczny odkuty z kamienia, używany do wypełnienia górnej części gotyckiego okna, blendy, przeźrocza, wimpergi, rozety, itp. Pierwsze maswerki pojawiły się w oknach katedry w Chartres (koniec XII wieku). Z czasem stawały się coraz bardziej ażurowe, a elementy geometryczne w nich zastosowane coraz bardziej skomplikowane. Początkowo była to kombinacja kół, sześcioliści, łuków ostrych. W gotyku dojrzałym i późnym zaczęto stosować motyw rybiego pęcherza oraz cztero- i trójliścia), które w sposób dekoracyjny dzieliły okna w budowli gotyckiej. Był to właśnie ten moment, w którym okno stało się ważne. Zdobione ramy okienne nadal znajdowały się głównie w katedrach, ale powoli również w domach mieszczan stawały się produktem, do którego przywiązywano coraz większą wagę.
3. Od renesansu do baroku
Renesans zaczął celebrować łuki i rustykę, czyli dekoracyjną obróbkę kamieni, wydobywając surowość faktury poprzez obłupaną powierzchnię. Okna były więc przeważnie zamknięte półkolistym łukiem z przezroczem i płasko rustykowanym obramieniem, wyraźnie odcinającym się od tła ściany. Dojrzały renesans wprowadził okna o obramieniach prostokątnych, zwieńczone trójkątnym lub odcinkowym przyczółkiem. W ten sposób renesansowe poszukiwanie oryginalnych rozwiązań doprowadziło do powstania kształtu tak bardzo popularnego w dzisiejszych czasach. Barok zachował spokojną formę późnego renesansu i nie operował już kształtem okien. Nacisk położono natomiast na zdobienia. Budowle pełne były złoceń i marmurów. Drzwi i okna charakteryzowały się fantazyjnymi obramieniami z ozdobami (przedstawiającymi sielskie sceny). Zdobienia wykonywano z różnorodnych materiałów - od prawdziwego marmuru i brązu po stiuk - materiał wapienno-gipsowy imitujący marmur. Barok wzmocnił rolę okna. To wtedy właśnie zyskało ono o wiele większą powierzchnię. Aby budowla wydawała się potężniejsza niż w rzeczywistości, montowano okno przy oknie, często każde innego rodzaju. Niektóre z nich zamykały się półkoliście, inne odcinkowo, a jeszcze inne prostokątnie. W efekcie wieże wydawały się wyższe, a pałace - szersze. Renesans i barok sprawiły, iż okno nabrało większego znaczenia, pełniąc już nie tylko rolę użyteczną i dekoracyjną, ale dodatkowo całkowicie zmieniając wygląd budynków. Ówcześni architekci odkryli, że okna dodają budowlom elegancji i dostojeństwa, a ich atrakcyjne kształty i zdobienia coraz bardziej przyciągają uwagę bogatych mieszczan.
4. Okno w XIX w.
W dobie Rewolucji Francuskiej bogaty w formie barok był odbierany jako styl bez smaku. Zmiany społeczne i ekonomiczne związane z rozwojem przemysłu odcisnęły się zarówno na architekturze sakralnej, jak i świeckiej. Nowe społeczeństwo położyło nacisk przede wszystkim na prostotę i funkcjonalność budowli, stąd powrót do korzeni. Klasycyzm, bo o nim mowa, czerpał z osiągnięć greckiego i rzymskiego antyku, dążąc do harmonii, prostoty i równowagi. Dlatego też okna są prostokątne lub kwadratowe. W budowlach sakralnych spotyka się niezbyt wysokie łuki. Oszczędne dekoracje otworów okiennych ograniczyły się do trójkątnych portyków z motywami antycznymi lub kwiatowymi. We wszystkich formach zachowywano bezwzględną symetrię. Podstawową funkcją okien jest nadal rozświetlanie pomieszczenia, stąd też minimalizacja ozdób na rzecz ilości otworów. Neogotyk korzystał z popularnych w XIV wieku smukłych i wysokich okien, zamkniętych ostrymi łukami i zdobionych witrażami. W ten sposób nie tylko rozświetlano wnętrze, ale tworzono także niezwykły klimat poprzez grę kolorami.  (źródlo: muratorplus)
 

© aliplast 2007 o firmie rozwój oferta aktualności ogrody zimowe okna inaczej realizacje kontakt Design by CI - Strony WWW